Πέτρα Αργυρού για εκδήλωση στο οδόφραγμα Δερύνειας: “Ήταν πρόστυχο να την ταυτίσετε με τον φασισμό και ακραία στοιχεία”

Το συγκλονιστικό μήνυμα της γνωστής δημοσιογράφου και Διευθύντριας Ειδήσεων του Σίγμα για την εμπειρία της στην ειρηνική αντικατοχική εκδήλωση της Πρωτοβουλίας Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού στο οδόφραγμα Δερύνειας: "Θέλω κι εγώ να είμαι μοτοσικλετιστής"

Με συγκλονιστικά λόγια περιγράφει τα όσα βίωσε η γνωστή δημοσιογράφος, anchorwoman και διευθύντρια ειδήσεων του Σίγμα, Πέτρα Αργυρού, στην ειρηνική αντικατοχική εκδήλωση που διοργάνωσε η Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού το βράδυ του Σαββάτου στο οδόφραγμα Δερύνειας, κατακρίνοντας τα όσα ακούστηκαν πριν τη διοργάνωσή της περί πρόκλησης επεισοδίων, περί “φασιστικών στοιχείων” και περί σύνδεσής της με ακραία κομματικά κίνητρα.

Αυτούσιο το μήνυμά της στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης:

“Θέλω κι εγώ να είμαι μοτοσικλετιστής”

Πήραμε ένα κομμάτι ουρανό, πήραμε μια αχτίδα φωτός, πήραμε ένα κομμάτι ελπίδας και μνήμης πως ναι υπάρχει και μια άλλη Κύπρος… Αυτή που τεχνηέντως πολιτικάντηδες και λοιποί συνήθεις ύποπτοι θέλουν να κρύψουν και να καταπνίξουν…

Και ήταν εκείνη η αγωνία, ο πόθος, η θεία κοινωνία που λάμβανες κατηφορίζοντας για το οδόφραγμα της ντροπής… Και πιο πέρα το μνημείο τιμής για τον Ισαάκ και τον Σολωμού, που μετέτρεψαν ντροπιαστικά σε delivery αυτοί που δεν θέλουν να χαλάσουν το κλίμα… Αυτοί, που συμβιβάζονται και συναγελάζονται με την κατοχή.

Λευκά μπλουζάκια γέμιζαν σιγά – σιγά τη λεωφόρο Αμμοχώστου… Λευκά, ειρηνικά, αγνά, όπως και η χθεσινή εκδήλωση της Πρωτοβουλίας Μνήμης, της πορείας των μοτοσικλετιστών. Λευκά για να θυμίζουν πως θέλει αγώνα και αντίσταση για να ‘ρθει σαν αστραπή… και να ‘χει η Κύπρος γιορτή εκείνη τη μέρα της απελευθέρωσή της.

Βλέμματα γεμάτα χαρμολύπη… Χτυποκάρδια πως θέλουμε όλοι οι πρόσφυγες να πάμε πίσω στη γη, που μας γέννησε. Δεν ήταν πάντως, αυτοί με τα λευκά κολάρα, ούτε και οι άλλοι που γυροφέρνουν τα ευρωπαϊκά σαλόνια και δουλοπρεπώς και χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας προάγουν τη συνδιαλλαγή με την κατοχή… Εγώ, τουλάχιστον, δεν είδα ψες κανέναν από δαύτους…

Είδα πρόσφυγες, ηλικιωμένους, νέους, παιδιά, οικογενειάρχες, ανθρώπους του μόχθου να μαζεύονται κατά εκατοντάδες στη γραμμή αντιπαράταξης για να διαδηλώσουν κατά της κατοχής και του τουρκικού φασισμού. Είδα οι 5 να γίνονται 10, οι 10 να γίνονται 100, οι 100 να γίνονται 1000 και οι 1000 να γίνονται 2000. Δυο χιλιάδες ψυχές να τραγουδούν πως τα σύνορα μας είναι στην Κερύνεια και πως όλοι οι πρόσφυγες πρέπει να πάνε στα σπίτια τους. Φωνές και συνθήματα, που σε μια άλλη εποχή, της δικής μου παιδικής ηλικίας, βροντοφωνάζαμε με σθένος και πάθος, χωρίς να γνωρίζουμε τον εμπαιγμό, που στηνόταν πίσω από την πλάτη μας.

Ψες, ήμασταν όλοι Αμμοχωστιανοί, ήμασταν όλοι Κερυνειώτες, Μορφίτες, Καρπασίτες, Γερολατσιήτες… Ήμασταν αυτοί, που μας άναψε η Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού τη σπίθα και σηκωθήκαμε από το βόλεμα του καναπέ μας. Ήμασταν οι πρόσφυγες, που χάσαμε το βιός μας και τους ανθρώπους μας στην τουρκική θηριωδία. Ήμασταν εμείς, που μας κομμάτιασαν τις ψυχές μας και μας έκλεψαν οι Τατάρηδες και οι Ακιντζήδες… Για εμάς καμία διαφορά ποιος εκπροσωπεί ή ποιος θα εκπροσωπεί το παρακράτος… Με Τατάρ ή Ακιντζί η Τουρκία θα συνεχίσει να μας σκλαβώνει.

Ήμασταν εμείς που αγκαλιάσαμε την Πορεία Μοτοσικλετιστών, τη μόνη αγνή πρωτοβουλία και πηγή έμπνευσης, που απέμεινε όρθια.
Όχι, δεν ήμασταν ούτε φασιστικά στοιχεία. Κατά του τουρκικού φασισμού διαδηλώναμε… Ούτε τραμπούκοι. Δεν θέλαμε υποδείξεις και συστάσεις για να διαδηλώσουμε ειρηνικά.

Ναι, ρε υπάρχει ακόμα και αυτή η Κύπρος, η άδολη!

Και ήταν ΠΡΟΣΤΥΧΟ που τη λοιδορήσατε. Ήταν πρόστυχο να την ταυτίσετε με τον φασισμό και ακραία στοιχεία. Ήταν πρόστυχο να λέτε στους μοτοσικλετιστές και στους πρόσφυγες πως έχουν τάχατες αλλότρια κίνητρα για τις έκνομες εκλογές του παρακράτους. Ήταν ΠΡΟΣΤΥΧΟ να τους αποδίδετε τραμπουκισμό, που τάχατες θα διασαλεύσει το κλίμα και θα θέσει σε κίνδυνο την ασφάλεια των Ελλήνων της Κύπρου, όταν μερικά μέτρα παρακάτω έχουν στραμμένη την κάννη 40,000 τουρκικού κατοχικού στρατού.

Η Πρωτοβουλία μνήμης και οι μοτοσικλετιστές κατάφεραν παρά το κλίμα εκφοβισμού, που επιχειρήθηκε, να μας θυμίσουν πως υπάρχει και μια άλλη Κύπρος, που αποζητά αγωνιωδώς το δίκαιο και την ελευθερία της. Θέλω κι’ εγώ να γίνω μοτοσικλετιστής, θέλω κι’ εγώ να γίνω κομμάτι αυτής της ιδέας (γιατί η Πρωτοβουλία είναι ΙΔΕΑ). Θέλω! Σιγανά, ταπεινά και τίμια, όπως αυτοί πορεύονται να πορεύομαι.

Και για μένα δεν είμαστε μόνο Αμμοχωστιανοί και Κερυνειώτες, θέλουμε να είμαστε και μοτοσικλετιστές!

Υ.Γ. About last night… κατά πως γράφουν οι socialite στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Famagusta.News