Το γιλεκάκι που φοράς

Της Θέκλας Αντρέου:

Άνοιξαν τα σχολεία και μια νέα σχολική χρονιά απλώνεται μπροστά και μας περιμένει! Άλλοι θα τη βιώσουν από τη θέση του μαθητή ή φοιτητή, άλλοι από τη θέση του γονέα ή κηδεμόνα, άλλοι ως δάσκαλοι και εκπαιδευτικοί κι΄άλλοι από κάποιο διαφορετικό πόστο.

Νιώθω ότι ξεκινάει ο καινούργιος χρόνος τον Σεπτέμβριο αντί για την Πρωτοχρονιά, κάθε φορά! Νέοι στόχοι, όνειρα, ελπίδες!

Άλλωστε, πάω “σχολείο” από 5 χρονών! Δεν είναι και λίγα τα χρόνια! Καλή χρονιά, λοιπόν! Σχολική, καλέ! Αυτές τις ημέρες θυμήθηκα ένα περιστατικό που έγινε όταν πήγαινα λύκειο, απ’ αυτά που τα θυμάστε στις συνεστιάσεις με τους παλιούς συμμαθητές και γελάτε!

Λοιπόν:
Δευτέρα λυκείου! Το κουδούνι κτυπά για να μπούμε στις τάξεις μας, μετά από το πρώτο διάλειμμα! Μέσα στην ανακατωσούρα και τη φασαρία, ακούγεται η φωνή του διευθυντή: “Έ, κοπέλα, εσύ με το γιλεκάκι το τζιν, έλα ‘δω να σου πω…!”! “Ωχ, σε ‘μένα μιλάει”, σκέφτομαι! Πλησιάζω και του λέω: “Μάλιστα κύριε, τι θέλετε;”

Και αρχίζει: “Τί είναι ΑΥΤΟ που φοράς; Είναι ΑΥΤΟ μέρος της στολής του σχολείου; Δώσ’ το μου αμέσως και όταν έρθει η ώρα για να σχολάσετε, έλα στο γραφείο μου για να το πάρεις! Και να μη σε ξαναδώ να το φοράς, άκουσες;” Και εγώ έντρομη του απαντάω: “Μάλιστα κύριε, μόνο μην το χάσετε σας παρακαλώ!” Και του το δίνω.

Το τζιν γιλεκάκι ήτανε ένα πολύ ταλαιπωρημένο ρουχαλάκι με πολλές “παρεμβάσεις”! Ήταν ένα “δείγμα από γιλέκο” μπορούσες να πεις! Το είχα κόψει ως πάνω από το στομάχι και κρέμονταν οι κλωστές! Το είχα σκίσει, του έκανα τρυπούλες και ξέφτια και του έκανα και ένα ινδιάνικο σχέδιο! Το καημένο! Αυθεντικό κομμάτι της δεκαετίας των ’90s! Κρίμα που δεν το έχω ακόμα, διότι θα χτυπούσε κάτι τρελές τιμές στο e-bay σήμερα, ως ρετρό “απομηνάρι – κειμήλιο” για τους συλλέκτες ! Τέλος πάντων!

Καθώς είμαστε στην τάξη, επιστρέφει μια συμμαθήτριά μου από την τουαλέτα.
-Δεν θα το πιστέψεις, μου λέει! Ο διευθυντής κρατάει το γιλέκο σου και γυρίζει στις τάξεις! Ά
-Άντε ρε ‘συ, της λέω! Κυρία, μπορώ να πάω τουαλέτα;
-Να πας΄΄.
-Κυρία, και ‘γω;
– Κι εσύ!

Τοίχο-τοίχο περπατάμε και βλέπουμε το διευθυντή, γελαστός και χαρωπός να βγαίνει από μια αίθουσα, κρατώντας το γιλεκάκι ΜΟΥ! Τον βλέπουμε να μπαίνει σε μια άλλη αίθουσα και τρέχουμε να κρυφτούμε στα πίσω παράθυρα για ν’ ακούσουμε τι λέει.

Ανήκει σε κάποιον από ‘σας, αυτό το γιλεκάκι; Το βρήκα σ’ ένα παγκάκι στην αυλή του σχολείου! Είναι κρίμα να χαθεί, τέτοιο που είναι! Με τις τρυπούλες του, τα σχέδιά του…!

Σκάσαμε από τα γέλια, τόσο εμείς όσο και τα παιδιά στην τάξη! Και μετά πάει σ’ άλλη αίθουσα και ρωτάει για τον κάτοχο, μέχρι που βαρέθηκε και τελικά το πήρα εγώ όταν σχόλασα!

Μέχρι και στο λεωφορείο για την επιστροφή στο σπίτι, με πλησιάζει μια κοπέλα και με ρωτά:

“Ά, δικό σου είναι τελικά το γιλέκο και το φοράς; Ήρθε ο διευθυντής στην τάξη μας και ρωτούσε αν το έχασε κάποιος από ‘μας!”. “Δικό μου είναι, της απαντώ, μου το πήρε και έκανε χάζι”!

Πάλι καλά που δεν του το πήρανε! Καλός λουφαδόρος ήταν και του λόγου του! Το διασκέδασε! Όπως διασκεδάσαμε και ‘μεις όταν κάποιος συμμαθητής, έφερε κρυφά στην τάξη μας, το κουταβάκι του και όλη τη μέρα γαύγιζε! Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία, (από τις πολλές), της θρυλικής μου τάξης! Ίσως να σας την πω μια άλλη φορά!

Υ.Γ.1 : Αυτά είναι τα ωραία που μας μένουμε από το σχολείο!
Υ.Γ.2 : Καλή σχολική χρονιά!!!