Η δοκιμαζόμενη οικονομία της Τουρκίας και οι απειλές κατά της Ελλάδας

Η Αθήνα σε ρόλο αντιπάλου, αν όχι εχθρού, υπηρετεί το εθνικιστικό παραλήρημα και ανταποκρίνεται στις ανάγκες των Γκρίζων Λύκων, του ακροδεξιού συμμάχου του κ. Ερντογάν, αλλά δεν ωφελεί την Τουρκία και τη δοκιμαζόμενη οικονομία της.

Στο ζοφερό περιβάλλον που δημιουργούν η συνεχιζόμενη πτώση της τουρκικής λίρας, τα σενάρια περί capital controls, ακόμη και οι σκέψεις του νομικού συμβούλου του Ταγίπ Ερντογάν περί επιβολής κατάστασης έκτακτης ανάγκης στη γείτονα, ο Τούρκος πρόεδρος βρίσκεται στο στόχαστρο της Ευρ. Ένωσης, τόσο για τη διολίσθηση του κράτους δικαίου και της καταπάτησης βασικών αρχών και δικαιωμάτων στο εσωτερικό, όσο και για την επιθετική συμπεριφορά της έναντι γειτονικών της χωρών που τυγχάνει να είναι μέλη της Ένωσης.

Στα συμπεράσματα του Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων επισημαίνεται ότι «η Τουρκία συνεχίζει να απομακρύνεται από την Ε.Ε.» και καθίσταται σαφές ότι σε αυτό το περιβάλλον δεν μπορούν «να ανοίξουν ή να κλείσουν περαιτέρω κεφάλαια».

Οι Βρυξέλλες καλούν για άλλη μια φορά την Άγκυρα να σταματήσει τις απειλές και τις ενέργειες που βλάπτουν τις σχέσεις καλής γειτονίας, και να «ομαλοποιήσει τις σχέσεις της με την Κυπριακή Δημοκρατία και να σεβαστεί την κυριαρχία όλων των κρατών-μελών της Ε.Ε. σχετικά με τα χωρικά τους ύδατα και τον εναέριο χώρο αλλά και τα κυριαρχικά τους δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένου –μεταξύ άλλων– του δικαιώματος έρευνας και εκμετάλλευσης φυσικών πόρων, σύμφωνα με το Ενωσιακό και το Διεθνές Δίκαιο και τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας».

Αντί να αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία νησιών του Αιγαίου, όπως έκανε για άλλη μια φορά ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου στο πλαίσιο μια στρατηγικής που υλοποιεί η Άγκυρα εδώ και μερικά χρόνια – στο ίδιο πλαίσιο κινήθηκε και η επιστολή που έστειλε στον ΟΗΕ, σε μια απόπειρα να «εμπλουτίσει» την ατζέντα των «προς επίλυση» διμερών ζητημάτων – θα έπρεπε να επικεντρωθεί στη διαχείριση της δύσκολης οικονομικής κατάστασης η οποία λαμβάνει εκρηκτικές διαστάσεις και η οποία μπορεί να οδηγήσει τη χώρα σε οικονομικό αδιέξοδο και τον ίδιο τον Ταγίπ Ερντογάν σε πολιτικό ευτελισμό.

Όσους υπουργούς Οικονομικών και κεντρικούς τραπεζίτες και αν αλλάξει, εάν ο Τούρκος πρόεδρος επιμένει στη δική του προσωπική οικονομική θεώρηση και πολιτική επιτοκίων, η κατάσταση θα επιδεινώνεται και η δημοτικότητά του θα υποχωρεί.

Η Αθήνα σε ρόλο αντιπάλου, αν όχι εχθρού, υπηρετεί το εθνικιστικό παραλήρημα και ανταποκρίνεται στις ανάγκες των Γκρίζων Λύκων, του ακροδεξιού συμμάχου του κ. Ερντογάν, αλλά δεν ωφελεί την Τουρκία και τη δοκιμαζόμενη οικονομία της.

Όπως δήλωσε σε συνέντευξή του στη γερμανική Handelsblatt ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, «το γεγονός ότι η Τουρκία αντιμετωπίζει οικονομική κρίση δεν μας ικανοποιεί, αφού ενδέχεται να αποσταθεροποιήσει την περιοχή».

Αντί να υιοθετεί αυτή την εμμονική στάση έναντι της Ελλάδας, η Τουρκία θα ωφελείτο πολύ περισσότερο – σε περιφερειακό επίπεδο, σε ό,τι αφορά τις σχέσεις της με την Αμερική, αλλά και στη συνεργασία της με την ΕΕ – αν την προσέγγιζε και συνεργαζόταν για την ομαλοποίηση των σχέσεων.