Σαράντα πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του Μακαρίου χρειάζεται συστράτευση, εθνική ομοψυχία και ενότητα για απελευθέρωση και επανένωση της πατρίδας μας στη βάση των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, του Διεθνούς Δικαίου και των ευρωπαϊκών αρχών και αξιών, σημείωσε η Πρόεδρος της Βουλής Αννίτας Δημητρίου.
Σε αναφορά της προ ημερησίας διατάξεως της έκτακτης Ολομέλειας που συνήλθε την Τρίτη, την οποία ανέγνωσε ο Προεδρεύων της Βουλής Ζαχαρίας Κουλίας, η κ. Δημητρίου μίλησε για τον πρώτο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ’, με αφορμή το ετήσιο μνημόσυνο για τον θάνατό του.
Η κ. Δημητρίου χαρακτήρισε τον Μακάριο μια εμβληματική και διαχρονική προσωπικότητα, που με απόλυτη αφοσίωση και επίγνωση των υψηλών καθηκόντων του υπηρέτησε την Κύπρο, τιμώντας τόσο την εθναρχία όσο και την πολιτική.
«Ο Μακάριος άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στη σύγχρονη ιστορία της Κύπρου αγωνιζόμενος με σθένος και αποφασιστικότητα για όσα θεωρούσε αυτονόητα και δίκαια για την επιβίωση του κυπριακού ελληνισμού», είπε.
Σταθερός στις αρχές και στα πιστεύω του, αλλά και ευέλικτος όπου απαιτείτο, πρόσθεσε, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ’ κλήθηκε να πάρει βαρυσήμαντες αποφάσεις σε κρίσιμα πολιτικά διλήμματα.
«Υπήρξε πρωτοστάτης στη διοργάνωση του ενωτικού δημοψηφίσματος το 1950 και πολιτικός αρχηγός του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, που οδήγησε στην υπογραφή των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου τον Φεβρουάριο του 1959 και στην εγκαθίδρυση ανεξάρτητου κράτους έναν χρόνο αργότερα. Ως προκαθήμενος της Εκκλησίας με πλούσιο ιεραποστολικό έργο, αλλά και ως πρώτος Πρόεδρος του νεοσύστατου τότε κυπριακού κράτους αναδείχθηκε σε εξέχουσα φυσιογνωμία με παγκόσμια ακτινοβολία και αναγνώριση», είπε.
Ωστόσο, συνέχισε, η πορεία της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν υπήρξε ομαλή, καθώς η Τουρκία με τις επεκτατικές της βλέψεις υποδαύλισε την αντιπαράθεση μεταξύ των δυο κοινοτήτων, με αποκορύφωμα, την τουρκανταρσία του ‘63-‘64 και δέκα χρόνια μετά η εισβολή με πρόσχημα το προδοτικό πραξικόπημα εις βάρος του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.
Η προδοσία και ο διαμοιρασμός της Κύπρου με όλες τις συνακόλουθες τραγικές συνέπειες, πρόσθεσε, κλόνισαν ανεπανόρθωτα την υγεία του. «Στις 3 Αυγούστου του 1977 τον πρόδωσε τελικά και η καρδία του, όπου είχε βαθιά ριζωμένη την αγαπημένη του πατρίδα», ανέφερε.
Η Ολομέλεια της Βουλής τήρησε μονόλεπτη σιγή.
Πηγή: ΚΥΠΕ
