Πριν μερικά χρόνια…
Οι γυναίκες του χωριού είχαν την ιδέα, να φτιάξουν ένα καφενείο μόνο για γυναίκες ώστε να περνούν όλες μαζί ευχάριστα τα απογεύματα αλλά και τα Σαββατοκύριακα τους. Ο «Καφενές Γεναικών Κεδάρων» έγινε γνωστός σχεδόν σε όλη την Κύπρο και αρκετές νύφες της περιοχής, επιλέγουν την ημέρα του γάμου τους, να βγάλουν αρκετές φωτογραφίες στο καφενείο μαζί με τις γυναίκες του χωριού. Πρόκειται για ένα πολύ συγυρισμένο καφενεδάκι. Φρεσκοβαμμένο, με ευχάριστα χρώματα και μεγάλες γλάστρες με όμορφη πρασινάδα και φυτά.
Οι κανονισμοί του καφενείου…
Κάθε τέλος του μήνα βάζουν όλες από 5 ευρώ για να μπορούν έτσι, να πληρώνουν τα έξοδα όπως ρεύμα και νερό. Φτιάχνει η καθεμιά τον καφέ της, ανταλλάσσουν γλυκά και κεράσματα. Βλέπουν τηλεόραση, κεντούν, λένε τα νέα του χωριού και στο τέλος πλένει η καθεμιά το φλιτζάνι της. Το καθαρίζουν όλες μαζί και όλες έχουν κλειδί. Επίσης, από τον Αύγουστο μέχρι τον Οκτώβριο, πάνε και τις καθημερινές για να φτιάχνουν παλουζέ και σουτζιούκο.
Ο κοινοτάρχης του χωριού, κύριος Αντώνης Περικλέους αναφέρει στο Ant1iwo:
«Ο τελευταίος γάμος στο χωριό έγινε πριν 40 χρόνια και η τελευταία βάφτιση το 1969 και ήταν του γιου μου.
Άλλοτε το χωριό έσφυζε από ζωή. Υπήρχαν άφθονα νερά και 4 μεγάλες βρύσες έτρεχαν ασταμάτητα, χειμώνα καλοκαίρι, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να ασχολούνται με τη γεωργία. Δυο απ` αυτές τις βρύσες ήταν στο κέντρο του χωριού και σώζονται μέχρι και σήμερα. Ο χειμώνας του χωριού είναι αρκετά δριμύς και τα χιόνια είναι συνηθισμένο φαινόμενο. Οι θερμοκρασίες της νύχτας, πολλές φορές πέφτουν κάτω από το μηδέν, με αποτέλεσμα να σχηματίζεται παγετός. Τα καλοκαίρια του όμως είναι δροσερά με ξηρό κλίμα, γι` αυτό και προσελκύουν αρκετούς παραθεριστές.
Ήμασταν ξεχασμένοι μέχρι που η μεγάλη πυρκαγιά απείλησε το χωριό μας και μας ανάγκασε να εγκαταλείψουμε για μερικές ώρες τις οικίες μας. Τότε ήταν που οι δημοσιογράφοι άρχισαν να γράφουν για τον «Καφενέ Γεναικών Κεδάρων». Οι αλήθεια όποιος έρχεται στο χωριό μας, πρώτα θέλει να πάει εκεί και μετά οπουδήποτε αλλού…
Μεγάλο ενδιαφέρον υπήρξε και για τη «Τρυπημένη»…
Προς τα νότια του χωριού, μέσα στα χωράφια, βρίσκεται μια μεγάλη πέτρα η οποία ονομάζεται ”Τρυπημένη”. Αυτός ο μονόλιθος έχει μια συμμετρική τρύπα, μέσα από την οποία θα μπορούσε να περάσει ένας ισχνός άνθρωπος.
Τα παλιά χρόνια οι Κεδαρίτες πίστευαν πως η ”Τρυπημένη” είχε θεραπευτικές ιδιότητες, γι’αυτό όταν κάποιος ήταν άρρωστος, οι συγγενείς του φρόντιζαν να περάσουν τα ρούχα του δια μέσου της τρύπας εκείνης και ήταν σίγουροι πως με αυτό τον τρόπο ο άρρωστος θα θεραπευόταν.
Για τον ίδιο λόγο έδεναν στους θάμνους, γύρω από την Τρυπημένη, κάποιο ρούχο του ασθενή πιστεύοντας πως η δύναμη της πέτρας θα επενεργούσε θετικά πάνω του και θα έβρισκε τη γιατρειά του».