Ο Δήμαρχος Σπετσών, Παναγιώτης Λυράκης, είναι από τους λίγους Έλληνες πολιτικούς που γνωρίζουν τόσο καλά την ιστορία της Κύπρου. Περιγράφει με λεπτομέρειες το κάθε ιστορικό γεγονός και μιλάει κυπριακά. Γνωρίζει επίσης τα κυπριακά ήθη και έθιμα και τις τοπικές παραδόσεις. «Οι λαοί που δεν γνωρίζουν την ιστορία τους είναι καταδικασμένοι σε αφανισμό και όσοι δεν αντλούν παραδείγματα από τα παθήματα της ιστορίας τους, είναι αναγκασμένοι από την ίδια την ιστορία να τα παθαίνουν ξανά» αναφέρει.
Ο Παναγιώτης Λυράκης, γεννήθηκε το 1966 και μεγάλωσε στις Σπέτσες (νησί κοντά στην Αργολική χερσόνησο, δεξιά της εισόδου του Αργολικού κόλπου, σε απόσταση 1,5 μιλίου από την Ερμιονίδα και 50 μιλίων από τον Πειραιά). Για πρώτη φορά θέτει υποψηφιότητα το 2002 ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Σπετσών, όπου καταλαμβάνει αρχικά επιλαχούσα θέση, ενώ στη συνεχεία εκλέγεται. Το 2006, δηλώνει και πάλι υποψηφιότητα δημοτικού συμβούλου και εκλέγεται με άνεση. Το 2008, αναλαμβάνει καθήκοντα αντιδημάρχου και αναπληρωτή δημάρχου, θέση που κατείχε μέχρι και την 1η Ιουλίου του 2010. Την ίδια χρονιά στις εκλογές, έχοντας πλέον ωριμότητα και πλήρη γνώση της αυτοδιοίκησης, και έπειτα από έντονη προτροπή των συμπολιτών του, δημιουργεί το συνδυασμό «Σπέτσες – Ενεργοί Πολίτες» και θέτει υποψηφιότητα Δημάρχου Σπετσών οπού και εκλέγεται.
Όταν μιλάς μαζί του, δεν νιώθεις σε καμία περίπτωση πως μιλάς με κάποιο απλησίαστο πολιτικό πρόσωπο. Είναι απλός και προσιτός. Αγαπά και επισκέπτεται συχνά το νησί μας.
Ο κύριος Παναγιώτης Λυράκης αναφέρει στο ant1ıwo:
«Πάντα αγαπούσα τη Κύπρο και από μικρός γνώριζα την ιστορία της. Για πρώτη φορά όμως ήρθα το 1990, μήνα του μέλιτος. Τότε διαπίστωσα ότι η Κύπρος αγαπά περισσότερο την Ελλάδα παρά εμείς, οι Κύπριοι δίνουν την ψυχή τους για την Ελλάδα. Επίσης, διαπίστωσα ότι οι Κύπριοι είναι περισσότερο νομοταγείς από ότι εμείς. Χαμογελάνε και λένε πάντα καλημέρα! Γνώρισα πολλούς Κύπριους, μάλιστα οι περισσότερες γνωριμίες, έγιναν φιλίες και κατέληξαν σε κουμπαριά (η κουμπαριά στην Κύπρο εξακολουθεί να μετρά).
Από το 1990 άρχισα να διαβάζω όλο και περισσότερα βιβλία που αφορούσαν την ιστορία της Κύπρου. Από τότε που οι αρχαίοι Έλληνες άρχισαν να εγκαθίστανται σε ολόκληρη την Κύπρο στο τέλος της εποχής του χαλκού (γύρω στο 1200 π.X.) και καθόρισαν αποφασιστικά την πολιτιστική της ταυτότητά. Τη χρονική περίοδο της Αγγλοκρατίας, από το 1878 μέχρι το 1953, τον αγώνα της ΕΟΚΑ και την Τουρκική Εισβολή το 1974. Έμαθα τις περιοχές, τα χωριά, τα παλιά ήθη και έθιμα. Όταν μιλάω κυπριακά, μένουν όλοι με το στόμα ανοιχτό γιατί μιλάω σαν να έχω ζήσει χρόνια στο νησί.
Η Κύπρος ήταν και είναι πάντα στο πλευρό της Ελλάδας και το έχει αποδείξει χιλιάδες φορές…
Τόσο σε πολιτικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο κοινωνίας, η ανταπόκριση της Κύπρου στην τραγωδία που βίωσε η Ελλάδα με τις πυρκαγιές, ξεπέρασε κάθε προσδοκία και αποδεικνύει το μεγαλείο ψυχής και ανθρωπιάς των Κυπρίων που από το υστέρημά τους προσφέρουν για να απαλύνουν με κάθε τρόπο τον πόνο των Ελλήνων αδελφών τους. ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!!!
Εύχομαι μέσα από τη ψυχή μου, να ελευθερωθεί σύντομα το νησί και να λυθούν όλα τα προβλήματα που ταλαιπωρούν τα τελευταία χρόνια τον τόπο. Είμαστε όλοι Έλληνες και οι Έλληνες πάντα τα καταφέρνουν, πάντα ξεπερνούσαν τα εμπόδια που συναντούσαν, έτσι θα γίνει και τώρα!».