Με ένα συγκλονιστικό μήνυμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο γιος του ήρωα Τάσου Μάρκου, Πάρης, τιμά τη μνήμη του πατέρα του 47 χρόνια μετά.
Τα ξημερώματα της 14ης Αυγούστου 1974, η τραγωδία της Κύπρου άρχισε να συντελείται. Το τάγμα του Τάσου Μάρκου δέχεται ανελέητο βομβαρδισμό από τη Τουρκική αεροπορία. Ο Τάσος Μάρκου αποφάσισε να αντιμετωπίσει τη διαμορφούμενη κατάσταση με τα μηδαμινά μέσα που ο ίδιος διέθετε. Η μάχη ήταν άνιση αλλά ο ήρωας Ταγματάρχης και οι άνδρες του αμύνονταν με πείσμα και ανδρεία του πάτριου εδάφους. Ο Ταγματάρχης Τάσος Μάρκου, πιστός στον όρκο του Έλληνα αξιωματικού παρέμεινε αμετακίνητος επί των επάλξεων της άμυνας της Πατρίδας του, πολέμησε με απαράμιλλο ηρωισμό, θάρρος και αυταπάρνηση και αποτελεί σήμερα την ηρωικότερη μορφή μεταξύ των Ελλήνων Κυπρίων Αξιωματικών.
Αυτούσιο το μήνυμά του γιού του:
“Σε ψάχνω πατέρα…
Πέρασαν χρόνοι 47…
Και ακόμη σε ψάχνω πατέρα… και ας πέρασα τον μισό αιώνα ζωής…
Από παιδί με βαρύ όνομα. Το δικό σου…
Το παιδί του ήρωα.
Μα εμένα ο πατέρας μου έλειπε. Ο πατέρας μου. Ο δικός μου. Έλειπε. Θρήνος πόνος, αγωνία και θλίψη.
Μετά νιος… αποφάσισα να ακολουθήσω τα δικά σου βήματα.
Να βάλω και εγώ την στολή…
Και βρέθηκα να ψάχνω άλλους που χάθηκαν… χρόνους σαράντα και βάλε…
Βρήκα αρκετούς πατέρα.
Μα δεν Βρήκα Εσένα.
Μέσα στον καπνό, με δύο τρεις στρατιώτες στην φωτιά, της μάχης της άνισης…
Και μια τελευταία σου επικοινωνία που σου είπαν ότι είστε περικυκλωμενοι…
Από τότε γυρίζει συνέχεια στο μυαλό μου τι έγινε.. εκείνη την μέρα 14 Αυγούστου…
Τι έγινε εκείνα τα λεπτά; τα τελευταία λεπτά;
Τι έκανες πατέρα;
Με μια τελευταία σφαίρα;
Αυτό μου είπανε πολλοί που σε ήξεραν και πως το είχες πει…
Μην πέσεις αιχμάλωτος στα σκυλιά,τους φονιάδες, τους μακελλαρηδες…
Καθήκον. Ύψιστο Καθήκον.
Πλέον… πατέρα μου… γραφικοί και ρομαντικοί και ονειροπόλοι και ονειροβαμωνες όσοι ακόμη πιστεύουν και δηλώνουν
Δεν ξεχνώ…
Ναι πατέρα… ναι….
Και πολλά άλλα.
Έχω ένα όνειρο πατέρα.
Να σε βρω.
Να ξέρω τι απέγινες πατέρα.
Ένα μνήμα να έρχομαι να σου μιλώ.
Να αναπαυθεί και η δική σου ψυχή…
Μα και η δική μου…η τόσο ταραγμένη και μπερδεμένη…
Αύριο…14 Αυγούστου πατέρα.
Όλα πιο έντονα και πιο βασανιστικά μες το μυαλό και την καρδιά μου.
Πότε, πού, πώς, ποία ώρα;
Να ήξερα έστω αυτό πατέρα… Έστω αυτό…
Να πάω να γονατισω την ώρα του θανάτου σου μπροστά στην Παναγία…
Να της εξομολογηθώ, να της μιλήσω πατέρα.
Να της πω να σε έχει καλά… την ώρα εκείνη που εσύ έφυγες πατέρα…
Θα ψάξω και άλλο πατέρα.
Ξέρω πως το βαρύ σου όνομα… έκανε τα σκυλιά να μετακινήσουν τα κόκκαλα σου τα ελληνικά για να μην σε βρούμε…
Μην μάθουμε ότι τα σκυλιά δεν πήραν την χαρά να σε σκοτώσουν με σφαίρα και μπαλτά..
Μα την ψυχή σου δεν μπόρεσαν πατέρα.
Και η ιστορία σου θα εμπνέει γενιές και γενιές.
Όσο κάποιοι, πατέρα, δεν ξεχνούν.
Μα αυτό δεν μπορώ να στο υποσχεθω πατέρα…
Μείναμε λίγοι…
Και άνθρωποι που δεν θα πίστευες… μια κοπέλα που γεννήθηκε μετά την εισβολή παρακάλεσε τον Θεό… να σε δει στο όνειρο της να της δώσει ο Θεός ένα σημάδι…τι έγινε… 14 Αυγούστου 1974. Ήταν αγέννητη πατέρα.
Μου είπε… πατέρα…
Σε είδε στην μάχη. Την αγωνία, τον καπνό…και άλλα που μόνο εγώ ήξερα πατέρα για εκείνα τα λεπτά…
Και μου είπε… πως σε είδε ξαφνικά να ανεβαίνεις ευθυτενής με την στολή σου… ψηλά στον Ουρανό.
Σε μια πύλη σε Νεφέλη σε περιμένε ο Χριστός πατέρα…
Σου συγχώρεσε την αμαρτία να πάρεις την δική σου ζωή γιατί ήσουν μάρτυρας…πατέρα…
Πλέον έχουμε χαρμολυπη πατέρα…
Χαρμολυπη…
Ήσουν σε κλοιό πολιορκίας, πατέρα με τους 2-3 στρατιώτες σου…
Και πέταξες ψηλά λεύτερος…στον Χριστό.
Ελεύθεροι Πολιορκημενοι ακόμη είμαστε πατέρα…
Θα σου πω συγνώμη για αυτό πατέρα…
Μονάχα αυτό έμαθα πατέρα…
Την κοπέλα αυτή την στοιχειώνει το όνειρο ακόμη.
Νιώθει βάρος ευθύνης.
Να σε βρούμε πατέρα.
Ναι και άλλοι έστω λίγοι…αγέννητοι στην βάρβαρη εισβολή.
Λίγοι… μα θέλουν να σε βρούμε πατέρα.
Ο καθένας από το μετερίζι του…και κατά πως μπορεί.
Δεν τις θέλω τις τιμές πατέρα. Τα λόγια.
Εγώ θέλω να βρω εσένα πατέρα. Τον δικό μου πατέρα. Τον δικό μου…
Χρόνοι 47 πατέρα και έκλεισα μισό αιώνα ζωής..
Θα σε βρω πατέρα..
Θα σε βρούμε πατέρα…
Όμως μείναμε λίγοι πατέρα…
Αλλά δυνατοί. Αυτό μπορώ να στο ξομολογηθω.
Θα σε βρω πατέρα και ας περάσαν χρόνοι 47…
Εγώ και η αδερφή μου τα εγγόνια σου και συναγωνιστές και άγνωστοι πατέρα…
14 Αυγούστου..
Θα πάω στην Παναγία … να της πω πατέρα…
Και στον Χριστό….
Και θα ξημερώνει 15 Αυγούστου πατέρα…
Και εγώ θα συνεχίσω να σε ψάχνω πατέρα…
Μαζεύονται και άλλοι πατέρα γύρω μου.
Μακριά από λόγια, επίσημες τελετές…
Ταπεινά προσεύχονται και προσπαθούν…
Θα σε βρω πατέρα…
( Σ.Σ. σ’ευχαριστούμε)”
https://www.facebook.com/paris.markou.3/posts/4139686359413387?__cft__[0]=AZXrSyeCDEl2Mz3muY-1oPylnB587EiPNsidf7dAwyPzIxPbrQodCvquQTaowiIlFhGuirg_TJDLpcQasB9VYgpjCXL0-6iUZbZXXuNyLz5rkSGcnspcHht7hhlhgp36MD2MdhXtDowGW_LeCvr9Z-K1ZvpMAFJw-hH9t5AyvhxIq6S-T9lEHP8MnkLy4cNRryVSYIzO6meeVekAwkvSo1Ah&__tn__=%2CO%2CP-y-R
