Βαρύ το πένθος στο Παραλίμνι, μετά τον αδόκητο θάνατο του Παναγιώτη Σωφρονίου, φοιτητή ιατρικής.
Ο Παναγιώτης, διατέλεσε Πρόεδρος της ΕΦΕΚ Αθήνας για δύο χρόνια και ήταν ένα από τα ηγετικά στελέχη της Αθήνας.
Έφυγε από τη ζωή την περασμένη Τρίτη, τόσο άδικα στα 24 του χρόνια λόγω ξαφνικής ασθένειας. Καταγόταν από το Παραλίμνι και είχε μεγάλη αγάπη για την Αμμόχωστο, πόλη την οποία λάτρευε και έγραφε συχνά.
Συγκλονισμένοι είναι οι συναγωνιστές του στη ΦΠΚ Πρωτοπορία και τη ΝΕΔΗΣΥ.
Όπως ανέφεραν φίλοι του, ήταν αγνός ιδεολόγος και μαχητικός άνθρωπος.
“Αποχαιρετισμός σε ένα φίλο” τιτλοφορείται η ανακοίνωση που εξέδωσε η ΝΕΔΗΣΥ
Γιατί καλέ μας φίλε το να σε αποχαιρετούμε εσένα, δεν είναι το ίδιο με ότι πράξαμε ποτέ ξανά. Γιατί η θλίψη που προκάλεσε ο χαμός σου, πλημμύρισε ολόκληρη την οικογένεια μας, την έντυσε στα μαύρα, τη γονάτισε. Γιατί οι γραμμές που πληθαίνουν σε όσους σε αποχαιρετούν, γεμίζουν με απύθμενο πόνο το χαρτί. Γιατί δε μπορούμε να σε αποχαιρετήσουμε, παρά μόνο με ένα ξεχωριστό τρόπο. Για αυτό δε σου ταιριάζουν δελτία τύπου και ανακοινώσεις. Αυτά δεν μπορούν να εκφράσουν στο κατ’ ελάχιστον την πραγματικότητα. Γιατί πολύ απλά δεν είναι το ίδιο.
Δεν είναι το ίδιο. Η θλίψη και ο πόνος από τον χαμό σου δεν είναι το ίδιο. Η έλλειψη από το μόνιμα ζωγραφισμένο χαμόγελο σου, η κατάφαση που πάντα ακολουθούσε την όποια πρόταση δεν είναι το ίδιο. Γράψαμε πολλά, δυστυχώς, μεταθανάτια δελτία, οργανώσαμε τελετές για να τιμήσουμε ιδρυτές και «πολιτικούς πατέρες», υπουργούς και πραγματικούς μας φίλους, μα τώρα δεν είναι καθόλου το ίδιο.
Πώς να σε αποχαιρετήσουμε τελευταία φορά; Πώς να πάμε στη δική σου τελευταία τελετή; Εξάλλου τι θα ήθελες; Με πιο τρόπο θα το σχολίαζες; Γιατί θα το σχολίαζες! Για αυτό σου λέω δεν είναι το ίδιο. Πως θα μπορέσουμε να ζήσουμε ξανά την προετοιμασία μιας Γενικής Συνέλευσης ή ενός Συνεδρίου, χωρίς να σε ακούσουμε; Χωρίς να βάλεις στο τραπέζι, αυτά που μόνο εσύ ξέρεις. Και μετά να επιμένεις σθεναρά. Μπορείς να επιμένεις όσο θες εξάλλου το κέρδισες. Μερόνυχτα το πάλεψες και όσοι καθημερινά έψαχναν νέα σου από γνωστούς και φίλους έλεγαν αυτός ναι είναι ο γιατρός. Ο δικός μας γιατρός.
Αυτός που μοιράζετε την ίδια με εμάς τρέλα. Αυτός που μαζί μας προσπαθεί να συμβάλει όπως μπορεί, «ώστε να μεγιστοποιηθεί η ελευθερία σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, πέρα από δυνάμεις κατοχής, επεμβατικούς δακτύλους, γραφειοκρατικές πρακτικές και κρατικές περιστολές». Αυτός που ξεχνά πότε κοιμήθηκε τελευταία φορά, αυτός που μερόνυχτα ολόκληρα μπορεί να χορτάσει από μια ιδέα, αυτός που τολμά να τα χώνει σε όλους, γιατί η κριτική έλεγε, είναι η δύναμη της εξέλιξης. Και έχει δίκαιο. Και θα το κρατήσουμε. Το κέρδισες και αυτό φίλε, στο χρωστάμε.
Μα και πάλι δεν είναι το ίδιο. Κάτι λείπει. Η απορία στο τι θα ακολουθήσει όταν εμφαντικά απευθυνόσουν σε φίλους και γνωστούς με μια μοναδική προφορά, που μπορεί 10 εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι να την έχουν, μα για μας δεν είναι το ίδιο. «Ρε εσύ Παναγιώτη» δεν είναι το ίδιο.
Καμία άλλη εκδήλωση της αγαπημένης σου τοπικής δεν θα είναι η ίδια. «Ρε εσύ… την αγαπάω αυτή την τοπική» μου έλεγες και για αυτό αντέχω πολλά. Μα τώρα φίλε δεν θα είναι το ίδιο. Θα κοιτάμε την πόρτα, θα περιμένουμε να μπεις ξανά με το γνωστό σου χαμόγελο και το παπιγιόν που πάντα τόνιζε την μοναδικότητα σου. Θα περιμένουμε να σε χάσουμε και πάλι από το τραπέζι μας και να ψάξουμε να σε βρούμε. Μα για αυτό σου λέω. Δεν είναι το ίδιο. Τώρα είναι αλλιώς.
Τώρα τα σκαλιά στη Φθιώτιδος δε θα τα διαβείς ξανά. Τώρα μείναμε μόνοι μας. Όσοι σ’ αγάπησαν, όσοι σε γνώρισαν. Γιατί όλοι μα όλοι για μια φορά, θα έπρεπε να ρωτήσουν, για αυτό το παιδί με τα σπάνια χαρίσματα. Για αυτό σου λέω, δεν είναι το ίδιο.
Μακάρι να έβλεπες τα μαύρα που ξεσήκωσαν όσοι σε γνώρισαν. Μα και πάλι δεν είναι το ίδιο. Τώρα να τα ανοίξουμε θέλουμε, πανιά να γίνουν, για να σε συνοδέψουν στο τελευταίο σου ταξίδι. Να σε αποθέσουμε στις αγκαλιές του ουρανού μα να θυμάσαι. Δεν θα είναι το ίδιο. Εκτός και αν μπορείς να μας προσέχει από εκεί πάνω γιατί το έχουμε ανάγκη. Εκτός και αν μπορείς από ψηλά να φωνάξεις ξανά, Φοιτητική Παράταξη Κυπρίων Πρωτοπορία! Τότε θα είναι το ίδιο. Και θα φροντίσουμε να είναι υπόσχεση που θα κρατήσει.
Νιώθουμε βαθιά την ανάγκη να απευθύνομαι τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια του Παναγιώτη Σωφρονίου, εκφράζοντας παράλληλα την ευγνωμοσύνη μας σε ένα γνήσιο συναγωνιστή, ένα παντοτινό φίλο, ένα Περήφανο Πρωτοπόρο.
Η Ε.Ε. Φ.Π.Κ. Πρωτοπορία ανακοινώνει:
Αναστολή κάθε προγραμματισμένης δράσης για την παράταξη μας για 40 μέρες.
Την παροχή ετήσιας υποτροφίας σε πρωτοετείς φοιτητές της Ιατρικής Σχολής Αθηνών (λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν αργότερα) η οποία θα φέρει το όνομα του εκλιπόντος.
Τη δημιουργία χώρου ελεύθερης αρθρογραφίας και κριτικής σκέψης, η οποία θα φέρει το όνομα του εκλιπόντος.
Καλό Ταξίδι Παναγιώτη
Απεβίωσε την Τρίτη σε ηλικία 24 χρονών ο φίλος, ο αδερφός, ο συναγωνιστής Παναγιώτης Σωφρονίου. Η ΝΕΔΗΣΥ θα ήθελε να εκφράσει τα ειλικρινή της συλλυπητήρια στην οικογένεια του. Την τελευταία μάχη την έδινε με το θάνατο εδώ και έντεκα μέρες.
Ο Παναγιώτης είχε έντονη πολιτική και συνδικαλιστική δράση μέσα από την ΜΑ.ΚΙ (Μαθητική Κίνηση) και την Φ.Π.Κ. ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ (Φοιτητική Παράταξη Κυπρίων). Συμμετείχε στην ΜΑ.ΚΙ την περίοδο 2005-2008 στην οποία διετέλεσε Πρόεδρος Αμμοχώστου 2006-08. Την περίοδο 2007-2008 εκλέγηκε από τους συμμαθητές του Πρόεδρος του μαθητικού συμβουλίου Λυκείου Παραλιμνού και εν συνεχεία πρόεδρος της Ε.Σ.Ε.Μ Αμμοχώστου.
Στα φοιτητικά του χρόνια συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα απο τις τάξεις της Φ.Π.Κ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ ΑΘΗΝΑΣ δίνοντας το δικό του στίγμα τόσο στην ιδιαίτερη του παράταξη όσο και στην Ε.Φ.Ε.Κ Αθήνας(Εθνική Φοιτητική Έ νωση Κυπρίων) της οποίας διετέλεσε Πρόεδρος για δύο χρόνια κατα την περίοδο 2012-14. Κατά την διάρκεια της θητείας του, η ΕΦΕΚ Αθήνας σημείωσε λαμπρή πορεία θυμίζοντας παλαιότερες εποχές όταν ο εν λόγω σύλλογος φοιτητών πρωτοιδρύθηκε σε καιρούς δύσκολους. Ο Παναγιώτης στάθηκε αντάξιος των καθηκόντων του, πάντα ανταποκρινόμενος στα κελεύσματα του πατριωτικού καθήκοντος και των αναγκών των κυπρίων φοιτητών του Μητροπολιτικού Ελληνισμού.
“Αυτός που δε συμμετέχει, δεν είναι φιλήσυχος ως χαρακτήρας, αλλά άχρηστος για την κοινωνία και τον εαυτό του.” Περικλής, Επιτάφιος. Το συγκεκριμένο ρητό αποτελούσε πυξίδα ζωής για τον φίλο, τον άνθρωπο, τον μαχητικό νέο της πατρίδας μας. Όραμα του ήταν να δει ελεύθερη την πόλη του Ευαγόρα και επανενωμένη την κατεχόμενη μας πατρίδα. Αγωνιούσε και μαχόταν για ένα καλύτερο αύριο για την νέα γενιά του τόπου. Αιωνία σου η μνήμη αγαπημένε μας Παναγιώτη. Εμείς υποσχόμαστε να συνεχίσουμε αυτά που εσύ οραματιζόσουν. Θα διατηρήσουμε άσβεστη τη μνήμη σου στις ψυχές και στις καρδιές μας.
