Γράφει ο Λόρδος Είρων:
“Ο μεγαλύτερος εχθρός της γνώσης δεν είναι η άγνοια, είναι η ψευδαίσθηση της γνώσης.”. Τάδε έφη Stephen Hawking.Για την ιστορία, 8.614 τελειόφοιτοι μαθητές σήμερα, στις 8 η ώρα βίωσαν την πρώτη ψυχρολουσία τους, στην σκληρή πραγματικότητα που ονομάζεται “κυπριακή κοινωνία”. Ένιωσαν τους κόπους τους να χαραμίζονται, αντικρύζοντας ένα θέμα που ζητούσε λίγο-πολύ την κριτική τους σκέψη. Την ποια;
Είναι ομολογουμένως αποδεκτό και αναμφισβήτητο ότι τα σχολεία μας, δημόσια ή ιδιωτικά, ΔΕΝ προσφέρουν την απαραίτητη, την επαρκή, την ποιοτική ή-όπως-άλλως-θέλετε-αποκαλέστε-την γνώση στους κύπριους μαθητές μας. Μερικά 45λεπτα μαθήματα την εβδομάδα που δεν είναι ικανά να καλύψουν ούτε τη βασική ύλη, μαθητές φιλομαθείς και μη, καθηγητές-μαθουσάλες, σκονισμένοι και αποκαμωμένοι από το βάρος της αρχαΐζουσας γραμματείας, ενθυμούμενοι την αίγλη της δικής τους εποχής με τις δασείες και τις βέργες, αντιστρατεύονται μια γενιά “ατίθαση” και “αναρχική”, τη γενιά του σνάπτσατ και του χάσταγκ. Όλα αυτά ανασυνθέτουν το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα. Και ως άλλος σωτήρας, ωσάν απομηχανής θεός εμφανίζεται εν είδει λυτρωτή ο Υπουργός Παιδείας, που με αφράτες υποσχέσεις, δεσμεύεται την αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος και την υλοποίηση αυτών των καταραμένων μεταρρυθμίσεων που εδώ και 40 χρόνια μπαινοβγαίνουν στα προεκλογικά συρτάρια της εκάστοτε κυβέρνησης. Οι συνδικαλιστές φωνάζουν, απεργούν, ο υπουργός καλεί για συζήτηση και οι μαθητές τρέφουν ψευδαισθήσεις.
Σήμερα, που λέτε, 8.614 μαθητές πήραν τη γεύση της αποκαλούμενης μεταρρυθμίσεως. Μεταρρυθμίστηκε πλήρως το γραπτό των Παγκυπρίων Εξετάσεων! Μεταρρύθμιση δε θέλατε; Δεν πίστευα για τη δυσκολία του γραπτού, μέχρι που ιδίοις όμμασι διαπίστωσα πως το θέμα της έκθεσης θα δυσκόλευε ακόμα και ένα ενήλικα, πόσω μάλλον ένας τελειόφοιτο μαθητή που καλείται να καθορίσει το μέλλον του μέσα σε τρεις ώρες. Ένα τελειόφοιτο μαθητή που για 12 ολόκληρα χρόνια -3χιλιάδες κάτι ώρες από τη ζωή του- πηγαινοέρχεται στο σχολείο με μια βαλίτσα γεμάτη όνειρα και αναμνήσεις, με ένα θρανίο φορτωμένο με μαθητικούς έρωτες και ανούσια κιτρινισμένα βιβλία, με ένα μυαλό γεμάτο απορίες και μια καρδιά γεμάτη αισθήματα, με μια εφηβική ηλικία γεμάτη αντίδραση και “κανόνες”, ένα τελειόφοιτο μαθητή που για ένα χρόνο βλέπει τον ιδρώτα του να στάζει σταγόνα-σταγόνα πάνω από φυσικο-μαθηματικο-ελληνικο-βιολογικο-χημείες, ένα μαθητή που παίρνει βιταμίνες και μένει ξάγρυπνος για να αποστηθίσει το τελευταίο κεφάλαιο, για ένα παιδί που θέλει να μάθει γιαπωνέζικα, να κάνει ζωγραφιές, να αγοράσει ένα Daniel Wellington με την προϋπόθεση να πάρει καλούς βαθμούς στις παγκύπριες, ένα παιδί που του φτιάχνουν άλλοι ένα κόσμο στον οποίο υποχρεώνεται να επιβιώσει.Δεν είμαι έφηβος, ήμουν 13 χρόνια πριν, όμως βλέπω στα μάτια αυτά την αγωνία και τη σαστιμάρα, το άγχος και την ελπίδα για την επιτυχία. Βλέπω στα μάτια αυτά να ζωγραφίζεται ένας κόσμος διαφορετικός από αυτόν που ζούν, ένας κόσμος με χρώμα, έρωτες και δωρεάν WiFi! Κι όμως μια μέρα, τα όνειρα αυτών των παιδιών γίνονται θρύψαλλα σε ένα σύστημα που τους φτιάξαμε και τους παραδώσαμε, σε ένα κόσμο που τον κατακρεουργήσαμε, σε μία χώρα που μερικοί 60ρηδες πολιτικοί, τραπεζίτες, χρηματιστές και ντιβέλοπερς ισοπέδωσαν. Σε μια χώρα των αξιογράφων, της καλοπέρασης, των απλήρωτων δανείων, των οκέλλων, των Cayenne, του Μαρί, της εισβολής, των μπούκκικων, των πραξικοπημάτων, της τρόικας, του βομβαρδισμένου προεδρικού, των φανατισμένων κερκίδων, των χρεοκοπημένων τραπεζών, των χούλιγκαν, της ευμάρειας, της πισίνας, του λαϊφστάιλ, της ματαιοδοξίας, της μίζας, του μαύρου χρήματος, του λαδωμένου πολιτικού, της γεμάτης καφετέριας, της τριτοκοσμικής μας παιδείας.Σε αυτή τη χώρα φέραμε αυτά τα παιδιά. Δεν τα ρωτήσαμε, αλλά μια μέρα τους ζητήσαμε να κάνουν μια αυτοκριτική. Τη δική μας αυτοκριτική που ποτέ δεν τολμήσαμε να κάνουμε. Τους ζητήσαμε να απολογηθούν για όσα εμείς πράξαμε. Τους ζητήσαμε να πουν συγγνώμη για τις ψευδαισθήσεις που ζούσε τόσα χρόνια η πατρίδα μας. Και με την απαίτηση αυτή να είναι η μόνη τους ευκαιρία που θα καθορίσει το μέλλον τους. Γιατί; Επειδή έτσι μάθαμε. Να πληρώνουν τα λάθη μας πάντα οι νεότεροι!Είναι τραγικά ειρωνικό, όμως μερικά από αυτά τα παιδιά μέσα από τα πολλά που έμαθαν για τη σημερινή εξέταση ήταν και ένα χαριτωμένα αισιόδοξο απόφθεγμα, το οποίο αποστήθισαν για να το χρησιμοποιήσουν σε κάποια ενδεχόμενη σημερινή έκθεση: “Τον κόσμο αυτό δεν τον κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας, τον δανειστήκαμε από τα παιδιά μας”. Τώρα, κείτεται τσαλακωμένο στον κάλαθο μαζί με τις ελπίδες, τις προδοσίες και τις προσδοκίες τους.Επιμύθιο περιττεύει!
