Απάντηση στα ερωτήματα «τι είναι το bullying;» και «τι οφείλουν να κάνουν οι γονείς;» δίνει η Ελληνική Αστυνομία με αφορμή τη σημερινή Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού.
Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα της, η σχολική βία και ο εκφοβισμός που εκδηλώνεται μεταξύ των μαθητών θεωρείται κοινωνικό πρόβλημα. Ο όρος που χρησιμοποιείται διεθνώς για να περιγράψει το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού είναι «bullying». Προέρχεται από το ρήμα «bully» που σημαίνει «πληγώνω ή τρομοκρατώ ή υποχρεώνω κάποιον με τη βία να κάνει κάτι που δεν θέλει».
Αφορά σε μια κατάσταση κατά την οποία ασκείται εσκεμμένη, απρόκλητη, συστηματική και επαναλαμβανόμενη βία και επιθετική συμπεριφορά, με σκοπό την επιβολή και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές από συμμαθητές τους, εντός και εκτός σχολείου.
Αποτελεί φαινόμενο που ενισχύεται από τη λάθος αντιμετώπισή του, καθόσον τα περισσότερα περιστατικά αποσιωπούνται, διότι θεωρείται ότι στιγματίζουν τους θύτες, τα θύματα και το κύρος του σχολείου.
Ωστόσο, το φαινόμενο αυτό έχει πολλές και σοβαρές επιπτώσεις, τόσο στη σωματική και ψυχική υγεία, όσο και στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού, ενίοτε με επικίνδυνες συνέπειες και τραγικά αποτελέσματα.
Οι πιο συνηθισμένες εκδηλώσεις ενδοσχολικής βίας είναι:
Χειρονομίες, σπρωξιές, ξυλοδαρμοί.
Φραστικές επιθέσεις, βρισιές, απειλές, προσβολές.
Εκβιασμοί, καταστροφή προσωπικών αντικειμένων.
Κλοπές.
Σεξουαλική παρενόχληση, κακοποίηση.
Αποκλεισμός από παρέες, παιχνίδια, δραστηριότητες.
Ενδείξεις που πιθανόν να υποδηλώνουν ότι ένα παιδί έχει πέσει θύμα σχολικού εκφοβισμού είναι:
Μειωμένη διάθεση ή άρνηση να πάει στο σχολείο με πρόσχημα αδιαθεσία.
Αδικαιολόγητες απουσίες.
Απροσδόκητη μαθησιακή πτώση που αποτυπώνεται με βαθμούς που πέφτουν.
Στα διαλείμματα περνά το χρόνο του γύρω από τους εκπαιδευτικούς και τα γραφεία.
Αλλάζει τις διαδρομές από και προς το σχολείο.
Τα ρούχα του είναι συχνά κατεστραμμένα.
Έχει σημάδια και μελανιές στο σώμα ή άλλες ενδείξεις επίθεσης και αποφεύγει να εξηγήσει πώς συνέβησαν.
Χάνει συχνά τα πράγματά του.
Ζητάει συχνά λεφτά.
Αρνείται να συμμετέχει σε σχολικές εκδηλώσεις και δραστηριότητες.
Υπάρχουν επίμονες ξαφνικές αλλαγές στη διάθεσή του.
Παραπονιέται για ψυχοσωματικά προβλήματα.
Ο γονιός οφείλει:
Να συζητά με το παιδί του για τα δικαιώματά του, τους κανόνες συμπεριφοράς στο σχολείο και τους τρόπους αντιμετώπισης του φαινομένου.
Να ενισχύει τη φιλία και να αναδεικνύει την αλληλεγγύη της παρέας.
Να ενημερώνεται από του εκπαιδευτικούς για τη συμπεριφορά του παιδιού του εντός του σχολείου.
Να διαβεβαιώσει το παιδί – θύμα ότι δεν ευθύνεται το ίδιο για ό,τι έχει συμβεί.
Να του υπενθυμίζει ότι το νοιάζεται και ότι ο ρόλος του είναι να το προστατεύει.
Να το παροτρύνει σε συζήτηση για σχετικά θέματα και να του εξηγεί ότι η κοινοποίηση περιστατικών δεν αποτελεί «κάρφωμα».
Να απευθύνεται έγκαιρα στους εκπαιδευτικούς και στη διεύθυνση του σχολείου.
Να ζητήσει τη βοήθεια ειδικού ψυχικής υγείας, εφόσον το κρίνει αναγκαίο.
Πηγή: newsbeast.gr
