Το μουσικό όργανο στα χέρια του 37χρονου Δημήτρη Κύρτσου «σπάει» την ησυχία που συνήθως επικρατεί πάνω από το χειρουργικό τραπέζι και η επέμβαση εξελίσσεται ενώ ακούγονται παλιές αγαπημένες λαϊκές επιτυχίες. Πριν από λίγους μήνες ο νεαρός από τη Βέροια βρέθηκε στο χειρουργείο, για επέμβαση αφαίρεσης όγκου στο κεφάλι, παίζοντας μπουζούκι.
Η ιδέα να έχει μαζί του τη δύσκολη ώρα της επέμβασης το αγαπημένο μουσικό όργανο, όπως λέει μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ-ΜΠΕ «Πρακτορείο 104,9 FM», ήρθε όταν είδε άλλους ασθενείς στο εξωτερικό που έκαναν ανάλογα χειρουργεία στον εγκέφαλο, να παίζουν μουσική. «Βλέποντας βίντεο στο youtube αντίστοιχων επεμβάσεων, είδα έναν άνδρα να χειρουργείται παίζοντας κιθάρα και κάποιον άλλον να παίζει βιολί την ώρα της εγχείρησης. Σκέφτηκα “γιατί όχι κι εγώ;”. Το πρότεινα στον γιατρό μου, αλλά δεν ήταν δυνατόν εκείνη τη χρονική στιγμή», εξηγεί ο κ. Κύρτσος.
Λίγο καιρό αργότερα, ωστόσο, και ενώ η επανεμφάνιση του όγκου τον οδήγησε και πάλι στο χειρουργείο του ίδιου νοσοκομείου, έγιναν όλες οι απαραίτητες διαδικασίες και συνεννοήσεις ώστε αυτή τη φορά να μην μπει στο χειρουργείο μόνος, αλλά με την παρέα του αγαπημένου του μουσικού οργάνου.
Οι έμπειροι και καταξιωμένοι γιατροί του ΑΧΕΠΑ έκαναν το χειρουργείο μετά… μουσικής. Όπως εξηγεί ο νεαρός ασθενής, δεν ήταν σε ολική νάρκωση, πράγμα που σημαίνει ότι είχε τις αισθήσεις του και μάλιστα το πρώτο τραγούδι που έπαιξε ήταν το «Μαυρομάτα μου», το οποίο αφιέρωσε στη σύζυγό του.
Στο βίντεο που κατέγραψε κάμερα που ήταν στημένη στο χώρο, φαίνεται ο Δημήτρης Κύρτσος να παίζει μπουζούκι ξαπλωμένος στο χειρουργικό κρεβάτι, την ώρα που στο μόνιτορ πίσω του, προβάλλονταν όλες οι λεπτομέρειες της απαιτητικής και πολύωρης επέμβασης.
PHOTO 1 / 4
«Το να χειρουργείται κάποιος ασθενής με αυτόν τον τρόπο, δηλαδή να έχει επικοινωνία και να συνομιλεί με τους γιατρούς την ώρα εκείνη, είναι κάτι το οποίο γίνεται εδώ και τουλάχιστον δεκατέσσερα χρόνια στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ», δήλωσε στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο νευροχειρουργός, αναπληρωτής Καθηγητής Νευροχειρουργικής της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ Νικόλαος Φόρογλου, που ήταν ο χειρουργός του ασθενή-μουσικού.
«Το να χειρουργείται κάποιος ασθενής με αυτόν τον τρόπο, δηλαδή να έχει επικοινωνία και να συνομιλεί με τους γιατρούς την ώρα εκείνη, είναι κάτι το οποίο γίνεται εδώ και τουλάχιστον δεκατέσσερα χρόνια στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ», δήλωσε στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο νευροχειρουργός, αναπληρωτής Καθηγητής Νευροχειρουργικής της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ Νικόλαος Φόρογλου, που ήταν ο χειρουργός του ασθενή-μουσικού.
«Πρόκειται για μια τεχνική που εξασφαλίζει τη μέγιστη εξεύρεση των όγκων του εγκεφάλου, με την ταυτόχρονη διατήρηση των απαραίτητων λειτουργιών του», συμπλήρωσε, δηλώνοντας παράλληλα πολύ ικανοποιημένος που, παρά τους αυξημένους περιορισμούς της παροχής υπηρεσιών λόγω της Covid-19, παρέχονται υψηλού επιπέδου υπηρεσίες στους νευροογκολογικούς ασθενείς.
Στην περίπτωση του 37χρονου μουσικού, οι γιατροί είχαν τη δυνατότητα να αντλούν πληροφορίες για τη λειτουργία του εγκεφάλου του, εκτός από την απόκρισή του στις ερωτήσεις που γίνονται σε τέτοιου είδους χειρουργεία, και από τον τρόπο που εκτελούσε τα μουσικά κομμάτια που είχε συμπεριλάβει στο πρόγραμμά του. Βλέποντας οι γιατροί ότι τα έπαιζε με απόλυτη ακρίβεια και ακούγοντας τις επιδέξιες πενιές, λάμβαναν την καλύτερη απόδειξη πως όλα πήγαιναν καλά.
«Ελπίζω να άρεσε στους γιατρούς που ήταν μέσα στο χειρουργείο η μουσική μου… Τους οφείλω ένα τεράστιο ευχαριστώ. Εκτός από τον νευροχειρουργό κ. Φόρογλου και την ομάδα του, ευχαριστώ επίσης την επίκουρη Καθηγήτρια Κλινικής Αναισθησιολογίας και Εντατικής Θεραπείας της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ Γεωργία Τσαούση», λέει με συγκίνηση ο 37χρονος, που ανυπομονεί να δώσει ένα ρεσιτάλ μπουζουκιού με καλεσμένους τους γιατρούς του, όχι στο χειρουργείο, όπως λέει, «αλλά σε κέντρο διασκέδασης όταν με το καλό ξαναπιάσει δουλειά».
«Ελπίζω να άρεσε στους γιατρούς που ήταν μέσα στο χειρουργείο η μουσική μου… Τους οφείλω ένα τεράστιο ευχαριστώ. Εκτός από τον νευροχειρουργό κ. Φόρογλου και την ομάδα του, ευχαριστώ επίσης την επίκουρη Καθηγήτρια Κλινικής Αναισθησιολογίας και Εντατικής Θεραπείας της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ Γεωργία Τσαούση», λέει με συγκίνηση ο 37χρονος, που ανυπομονεί να δώσει ένα ρεσιτάλ μπουζουκιού με καλεσμένους τους γιατρούς του, όχι στο χειρουργείο, όπως λέει, «αλλά σε κέντρο διασκέδασης όταν με το καλό ξαναπιάσει δουλειά».
Ο Δημήτρης άρχισε να παίζει μπουζούκι από τα οκτώ του χρόνια και δεν το αποχωρίστηκε ούτε στιγμή. Στα 15 του άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά, συμμετέχοντας σε μουσικά σχήματα, σε διάφορες πίστες της Βόρειας Ελλάδας. Επίσης, συμπαρουσίαζε, πάντα με το μπουζούκι στα χέρια, για αρκετό χρονικό διάστημα τηλεοπτική μουσική εκπομπή σε τοπικό κανάλι της Θεσσαλονίκης και δεν αποκλείεται σύντομα να αναλάβει και πάλι …δράση στους τηλεοπτικούς δέκτες.
Την τελευταία περίοδο ωστόσο απέχει από τις ζωντανές εμφανίσεις, τόσο λόγω του κλεισίματος των νυχτερινών κέντρων, όσο και εξαιτίας της περιπέτειας της υγείας του. Την ενέργειά του ωστόσο και την αγάπη του για το μπουζούκι την εκφράζει παραδίδοντας μαθήματα μουσικής σε μικρούς και μεγάλους μαθητές.
«Οι μαθητές μου με ρωτούν πώς ένιωθα στο χειρουργείο και αν με βοήθησε το μπουζούκι μου. Η απάντηση είναι πως όλα έγιναν πιο εύκολα και πιο ήρεμα», λέει χαρακτηριστικά. Ο κ. Κύρτσος από την αρχή της καραντίνας “συναντά” τους μαθητές του διαδικτυακά. «Παραδίδω μαθήματα με βιντεοκλήση, αλλά παρατηρώ ότι το ενδιαφέρον των παιδιών δεν έχει μειωθεί καθόλου. Βέβαια δεν είναι όλοι τους παιδιά, αφού ένας από αυτούς αποφάσισε να μάθει μπουζούκι αφού βγήκε στη σύνταξη…», αναφέρει.
«Οι μαθητές μου με ρωτούν πώς ένιωθα στο χειρουργείο και αν με βοήθησε το μπουζούκι μου. Η απάντηση είναι πως όλα έγιναν πιο εύκολα και πιο ήρεμα», λέει χαρακτηριστικά. Ο κ. Κύρτσος από την αρχή της καραντίνας “συναντά” τους μαθητές του διαδικτυακά. «Παραδίδω μαθήματα με βιντεοκλήση, αλλά παρατηρώ ότι το ενδιαφέρον των παιδιών δεν έχει μειωθεί καθόλου. Βέβαια δεν είναι όλοι τους παιδιά, αφού ένας από αυτούς αποφάσισε να μάθει μπουζούκι αφού βγήκε στη σύνταξη…», αναφέρει.
