Το αληθινό πρόσωπο της τραγωδίας, οι πραγματικοί ήρωες. Τιμήθηκαν γι’ άλλη μια χρονιά στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας στην επιμνημόσυνη δέηση για τους πεσόντες αξιωματικούς και οπλίτες κατά την τουρκική εισβολή.
Αυτοί που έμειναν πίσω μίλησαν, γι’ άλλη μια χρονιά και εξιστόρησαν τα βιώματά τους. Αυτά που κουβαλούν 48 τόσα χρόνια.
«Η μάνα μου έφυε με τη ψυσιή καμένη… τι να σας πω; Έναν αρφό τον είχα.. έχασε τη ζωή του τζιαι έμειναν τα μωρά του ορφανά. Εν εδικαιούνταν τζείνα τα μωρά να ζήσουν με τον πατέρα τους όπως ζουν όλα τα μωρά του κόσμου; Σκοτώθηκε στον Άγιο Παύλο την τελευταία στιγμή».
«Σαν να είναι η πρώτη μέρα. Αμαν χάσεις τον άντρα σου, σου αφήσει δυο μωρά είναι πάρα πολύ δύσκολο. Ούτε μπόρεσα να το ξεπεράσω ποτέ».
«Ο αδερφός μου 17.5 χρονών.. επήραν τον στον Άη Γιώρκη της Κερύνειας. Ήταν πας τα ΠΑΟ, πήγαν να πολεμήσουν, ήταν μωρά τζιαι εχάθηκε.. κρούζω πουμέσα μου. Θέλω να πάω όσο το πιο γρήγορα.. κανέναν άλλον εν σκέφτουμε».
«Οργή, αγανάκτηση.. γιατί τούτοι ανθρώποι χάθηκαν για την πατρίδα τζιαι εν ήβραν δικαίωση μέχρι σήμερα για μένα».
«Τούτα ούλλα τα χρόνια που τη μέρα που χάθηκε ο Ανδρέας εμείς χαρά δεν είδαμε..».
Σημειώνεται ότι οι δηλώσεις προβλήθηκαν στο κρατικό κανάλι το μεσημέρι της 20ης Ιουλίου.
