Η υιοθεσία από ΛΟΑΤ άτομα στην Ευρώπη διαφέρει ως προς τη νομική αναγνώριση από χώρα σε χώρα. Η πλήρης κοινή υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια είναι νόμιμη σε δεκαεννέα ευρωπαϊκές χώρες, συγκεκριμένα Ανδόρα, Αυστρία, Βέλγιο, Κροατία, Δανία, Εσθονία (2024), Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ισλανδία, Ιρλανδία, Λιχτενστάιν, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Κάτω Χώρες, Νορβηγία, Πορτογαλία, Σλοβενία, Ισπανία, Σουηδία, Ελβετία και Ηνωμένο Βασίλειο.
Στην Ιταλία, η υιοθεσία θετού παιδιού έχει αναγνωριστεί από τα δικαστήρια από το 2016, αφού το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο δήλωσε ότι ένα ζευγάρι σε μια πολιτική ένωση μπορεί να υιοθετήσει το παιδί του συντρόφου του. Στην Ελλάδα, τα ομόφυλα ζευγάρια σε συμβίωση μπορεί να γίνουν ανάδοχοι –αλλά όχι θετοί– γονείς.
Η νομική διαδικασία του να γίνει κανείς μη βιολογικός γονέας είναι δυνατή σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Ωστόσο, ορισμένες χώρες επιτρέπουν την υιοθεσία παιδιού μόνο από παντρεμένα ζευγάρια (μόνο ετεροφυλόφιλα ή ομοφυλόφιλα ζευγάρια, ανάλογα με τη χώρα), ενώ άλλες δέχονται επίσης υιοθεσία από άγαμους.
Όπως είναι αναμενόμενο, στις 5 χώρες όπου δεν αναγνωρίζονται ομοφυλοφιλικές σχέσεις, δεν επιτρέπεται επίσης η συνυιοθεσία από γκέι ζευγάρια (Βουλγαρία, Λιθουανία, Πολωνία, Ρουμανία, Σλοβακία). Επιπλέον, άλλες 5 χώρες δεν επιτρέπουν την υιοθεσία από γκέι ζευγάρια (Κύπρος, Τσεχία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Ιταλία). Στις υπόλοιπες χώρες όπου αναγνωρίζονται οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις αλλά όχι οι γάμοι, επιτρέπεται στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια να υιοθετήσουν το παιδί ενός συντρόφου (υιοθεσία δεύτερου παιδιού), αλλά όχι η κοινή υιοθεσία (από κοινού υιοθεσία θεωρείται ως η υιοθεσία ενός παιδιού de novo – ένα παιδί που δεν έχει ποτέ είχε κάποια νομική πατρική σχέση σε κανένα από τα μέλη του ζευγαριού) (HR, EE, LV, SK, CH).
Ορισμένες από αυτές τις χώρες αναγνώρισαν τον γάμο και την υιοθεσία των ομοφυλόφιλων, ταυτόχρονα, δεδομένου ότι οι εθνικοί νόμοι για την υιοθεσία παιδιών αναφέρονται σε «παντρεμένα ζευγάρια», δίνονται σιωπηρά τα ίδια δικαιώματα υιοθεσίας στα ομόφυλα ζευγάρια.
