Άρθρο: Χριστιάνα Διονυσίου
Η Ελευθερία είναι από εκείνους τους ανθρώπους που σπανίως τυχαίνει να γνωρίσεις. Καλοπροαίρετη, έξυπνη και δυναμική. Βίωσε όμως πολλές αντιξοότητες. Η ζωή της ανετράπη πολλές φορές. Χρειάστηκε να στερηθεί, να αποχωριστεί ανθρώπους που αγαπούσε, τα όνειρα της, να ξεχάσει ποια είναι, να βυθιστεί στη θλίψη, να νιώσει αβοήθητη. Ωστόσο οι δύσκολες αλλαγές δεν κατάφεραν να την ακινητοποιήσουν, έγιναν μαθήματα και την έφεραν πιο κοντά στην αυτοσυνειδησία και στο νόημα της προσπάθειας. Ενώ η ζωή κόβει και ράβει για λογαριασμό της, εκείνη συνεχίσει με δύναμη και πίστη.
Η Ελευθερία Τσούκκα αναφέρει στο Ant1.com.cy:
«Γεννήθηκα στις 16/4/1997 στο Αυγόρου (χωριό της επαρχίας Αμμοχώστου) και είχα 3 αδέλφια. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν πάρα πολύ δύσκολα. Δυστυχώς, είχαν συνέχεια την μυρωδιά του θανάτου.
Όταν ήμουν 7 ετών, έχασα την αδερφή μου από καρκίνο. Ήταν ένα πανέμορφο κοριτσάκι μόλις 12 μηνών (είχε όγκο στον εγκέφαλο). Μερικά χρόνια αργότερα, έχασα από καρκίνο και το αγαπημένο μου ξαδελφάκι. Ήταν ένα υπέροχο αγοράκι μόλις 3 ετών. Μετά έχασα τον παππού μου (τον πατέρα του πατέρα μου) από την ίδια ασθένεια. Όταν έγινα 17 ετών, έχασα και τον πατέρα μου, από καρκίνο και αυτός. Κληρονομικός ο καρκίνος, τι άλλο να πω…
Η μητέρα μου έχασε κάθε δύναμη, κάθε ελπίδα…
Ουσιαστικά με μεγάλωσε η γιαγιά μου η Ελευθερία, η μαμά της μαμάς μου. Από 7 ετών έμενα μαζί τους. Θυμάμαι πάντα έβρισκα διέξοδο στο διάβασμα.. Βέβαια κάποια στιγμή είχα κλειστεί στον εαυτό μου. Πάντα όμως πάλευα μέσα μου, ήθελα να ήμουν καλά. Προσπαθούσα και τα κατάφερνα! Προσπαθούσα να κάνω πράγματα που μου αρέσουν, όπως ταξίδια και μαθήματα μοτοσυκλέτας.
Όνειρο ζωής για μένα πάντοτε ήταν να σπουδάσω Ιατρική.
Από 6 ετών ονειρευόμουν να σπουδάσω Ιατρική γιατί ήθελα να βοηθάω τους ανθρώπους. Και τα κατάφερα! Πέρασα Ιατρική στην Γερμανία και ήμουν πολύ ευτυχισμένη εκεί. Δεν σταματούσα όμως στιγμή να σκέφτομαι και τους υπόλοιπους, ειδικά τα αδέλφια μου. Ήξερα ότι αν συνέχιζα, δεν θα έμεναν χρήματα για να σπουδάσουν κι εκείνα. Έτσι, αποφάσισα να διακόψω τις σπουδές μου. Έδωσα όμως ξανά Παγκύπριες και για χιλιοστά δεν πέρασα ιατρική. Κατέληξα όμως φοιτήτρια νοσηλευτικής. Μετά από αυτό, αν με αξιώσει ο θεός, αφού μου αναγνωρίζουν το πτυχίο θα πάω Ελλάδα.
Η ζωή όμως αποφασίζει να μου παίξει το δικό της σκληρό παιχνίδι…
Πριν 4 μήνες περίπου…
Διαγνώστηκα με Grade IV ή γλοιοβλάστωμα (μια πολύ επιθετική μορφή αστροκυττώματος). Να σας πω επίσης οτι, οι περισσότεροι όγκοι στον εγκέφαλο δεν διαγιγνώσκονται μέχρι να εμφανιστούν τα συμπτώματα.
Ήμουν στο ΤΑΕΠ Αμμοχώστου και παράλληλα δούλευα και στα ραπιντ τεστ. Στην αρχή είχα πονοκεφάλους αλλά υποφερτούς, έπειτα είχα θέμα με την ομιλία ( έχανα τα λόγια μου) αλλά και απώλεια μνήμης. Έλεγα μάλλον είναι υπερκόπωση. Κάποια στιγμή όμως έπαθα επιληπτική κρίση.
Την ημέρα των γενεθλίων μου έκανα χειρουργείο. Ένιωθα σαν η μοίρα να γελούσε μαζί μου, να έπαιζε μαζί μου… Αυτό το τόσο περίεργο παιχνίδι… Έχασα όσους αγαπούσα πολύ με καρκίνο και αυτή τη στιγμή… δίνω τη δική μου μάχη.
Τελείωσα τις χημειοθεραπείες μου στις 19 Ιουνίου και το μόνο δυστυχώς που με ενοχλεί είναι το θέμα με την ομιλία μου, ακόμη αντιμετωπίζω δυσκολίες. Όμως είμαι καλά, Δόξα το Θεό!
Συνεχίζω να ζω αλλά και να ονειρεύομαι! Συνέχεια λέω στους δικούς μου ότι θα ήθελα κάποια στιγμή να τελειώσω γιατρός και ότι θέλω να ταξιδέψω με ένα σακίδιο σε όλο τον κόσμο.
Για τους ανθρώπους που έχουν την τόλμη να λάμπουν μέσα απ’ τις κακουχίες…
Η λέξη «μπορώ» υπάρχει για έναν και μόνο λόγο: Για να αντιμετωπίζουν τους δαίμονές τους με έναν άνεμο αισιοδοξίας και να αρνούνται να επιτρέψουν στην απαισιοδοξία να τους κατακλύσει».
