«Το μόνο που θέλουμε να μάθουμε είναι πού βρίσκονται τα παιδιά μας, ζωντανά ή νεκρά. Αγωνιούμε διότι δεν ξέρουμε εάν είναι άρρωστα, εάν κρυώνουν, εάν πεινάνε. Δεν ξέρουμε τίποτα. Είμαστε απελπισμένες κύριε, διότι δεν ξέρουμε σε ποιον να απευθυνθούμε. Προξενεία, πρεσβείες, υπουργεία, εκκλησίες, όλοι μάς έκλεισαν την πόρτα.Γι’ αυτό σας ικετεύουμε: είστε η ύστατη ελπίδα μας. Βοηθήστε μας, σας ικετεύουμε…»
(Μητέρα προς δημοσιογράφο- 1978, Μπουένος Αϊρες, Πηγή: Las Madres: The Mothers of Plaza de Mayo)
Από το 1976 μέχρι το 1983, κατά τη διάρκεια της χούντας στην Αργεντινή, οι νεαρές γυναίκες που συνελήφθησαν και ήταν κρατούμενες, ενώ ήσαν έγκυοι, εκτελέστηκαν, αλλά πριν από αυτό γέννησαν βρέφη που δόθηκαν για υιοθεσία, με ψεύτικα χαρτιά, σε οικογένειες προσκείμενες στο καθεστώς.
Μετά το πραξικόπημα του 1976, οι στρατιωτικοί κινήθηκαν γρήγορα για να συντρίψουν κάθε πιθανή αντιπολίτευση, δολοφονώντας τελικώς περίπου 30.000 ανθρώπους σχεδόν όλους μη μάχιμους. Υπήρξε μια εκτίμηση ότι στη διάρκεια της χούντας τα θύματα ήταν περίπου 9.000, παραπέμποντας στα προσωρινά στοιχεία που είχε δώσει η ειδική επιτροπή, η οποία είχε συγκροτηθεί μετά την πτώση της χούντας το 1983, παρόλο που η ίδια η χούντα ανέφερε σε επικοινωνίες το 1978 με τις μυστικές υπηρεσίες της Χιλής ότι είχε σκοτώσει 22.000.
Από το 1977 και πολύ πριν από την πτώση του καθεστώτος, οι μητέρες των εγκύων γυναικών, οι επονομαζόμενες “Μητέρες της Πλατείας του Μαΐου”, ίδρυσαν μια οργάνωση, με σκοπό να βρει τα παιδιά που είχαν δοθεί για υιοθεσία, δηλαδή τα εγγόνια τους. Με την πτώση της χούντας και αφού αποκαλύφθηκε ότι κανένας αγνοούμενος της χούντας δεν ήταν ζωντανός άρχισαν να ψάχνουν τα εγγόνια τους πιο συστηματικά, με τη βεβαιότητα ότι είναι ζωντανά.
Έτσι αρχίζει η θρυλική ιστορία των “Γιαγιάδων της Πλατείας του Μαΐου” όπως τελικά επικράτησε να αποκαλούνται οι οποίες κατανάλωσαν τη ζωή τους σε έναν αγώνα που μόνο άγονος δε μπορεί να θεωρηθεί.
Υστερα από τέσσερις δεκαετίες και 2.037 πορείες, οι «Μητέρες της Πλατείας του Μάη» εξακολουθούν να δίνουν το ίδιο ραντεβού, μερικές σε αναπηρικά καροτσάκια, πολύ αδύναμες για να περπατήσουν λόγω ηλικίας, φορώντας το λευκό μαντίλι που έχει γίνει σύμβολο θάρρους και ακούραστου αγώνα για την απονομή δικαιοσύνης.
Οι γιαγιάδες είναι σήμερα σε πολύ προχωρημένη ηλικία, πολλές από αυτές έχουν φύγει από τη ζωή, αλλά όσες συνεχίζουν, μαζί με εγγόνια που έχουν ήδη βρεθεί φόρεσαν τα λευκά τους μαντήλια και γιόρτασαν την 40η επέτειο από την ίδρυση της οργάνωσής τους, αλλά και την 125η ταυτοποίηση ενός παιδιού που είχε αποσπασθεί από την οικογένειά του από στρατιωτικούς κατά τη διάρκεια της δικτατορίας (1976-83) στην Αργεντινή.
«Σήμερα ανακαλύψαμε το 125ο εγγόνι», δήλωσε η ιστορική πρόεδρος της θρυλικής ΜΚΟ Εστέλα ντε Καρλότο, ξεσπώντας σε κλάματα κατά τη διάρκεια της σχετικής εκδήλωσης.
Ο αρχικός στόχος τους έχει εν μέρει επιτευχθεί καθώς μέχρι πέρυσι περισσότεροι από 1.000 βασανιστές και δολοφόνοι του «Βρώμικου Πολέμου» της χούντας (1976- 1983) δικάστηκαν και 700 από αυτούς καταδικάστηκαν.
Στην Αργεντινή υπάρχουν 300 υποθέσεις τέτοιων υιοθεσιών. Προς τον σκοπό αυτό, ενθαρρύνουν όσους Αργεντινούς γεννήθηκαν στη διάρκεια της δικτατορίας κι έχουν αμφιβολίες για την αληθινή τους ταυτότητα, να κάνουν έλεγχο DNA ώστε να συγκριθούν τα δείγματα με αυτά των γονέων των πολιτικών κρατουμένων, που έχει διαπιστωθεί πως ήσαν έγκυες στη διάρκεια της σύλληψής τους.
Την εκδήλωση που έγινε στο Πολιτιστικό Κέντρο Κίρτσνερ στο Μπουένος Άιρες, επένδυσε μουσικά ο δύο φορές βραβευμένος με Όσκαρ μουσικής σε ταινίες συνθέτης Γουστάβο Σανταολάζα. «Τιμώ τις Γιαγιάδες για τον υπέροχο αγώνα τους για τη μνήμη. Αυτές κατόρθωσαν επίσης να μεταμορφώσουν την φρίκη και τον τρόμο σε αγάπη κι ελπίδα», τόνισε ο μουσικός.
Όταν ο «ταυτοποιημένος εγγονός» της ντε Καρλότο, ο πιανίστας Ιγνάσιο Μοντόγια Καρλότο, ανέβηκε στη σκηνή μαζί με τους άλλους μουσικούς, οι Γιαγιάδες αναλύθηκαν σε λυγμούς, χειροκροτώντας παρατεταμένα και με θέρμη.
«Η μάχη των Γιαγιάδων είναι παραδειγματική», επεσήμανε η Τάτι Αλμέιδα, πρόεδρος των Μητέρων της Πλατείας του Μαΐου.
Πηγή: TheToc
