Όσο κι αν το είναι απαραίτητο στο φινίρισμα του πικάντικου φαγητού, υπάρχει και κάτι ακόμα που λειτουργεί ευεργετικά στις περισσότερες καυτερές συνταγές.
Όλες χρειάζονται μια πρέζα οξύτητας και το ξίδι μπορεί να κάνει θαύματα εδώ. Μια πρέζα ξιδιού στο τέλος του μαγειρέματος «ξυπνά» το πιάτο όπως τίποτα άλλο.
Αυτό βέβαια είναι γνωστό στην επικράτεια των καυτερών συνταγών. Το μυστικό των σεφ αλλάζει ελαφρώς δοσολογία και τύπο ξιδιού.
Όσοι ειδικεύονται σε πικάντικες κουζίνες (όπως η μεξικανική) θα σου πουν ότι προσθέτουν ακόμα και 1/4 της κούπας . Η έντονη οξύτητα χαρίζει και γεύση και άρωμα. Οι πιο μετριοπαθείς σεφ πηγαίνουν για 1 κουταλιά της σούπας. Πάντα όταν το φαγητό έχει βγει από τη φωτιά.
Το μηλόξιδο θα χαθεί ως γεύση μέσα στο πιάτο. Το μόνο που θα απομείνει είναι η οξύτητά του στον ουρανίσκο.
Παρά την πολυπλοκότητα των υλικών και των αρωμάτων από τα που έχει συνήθως ένα πικάντικο πιάτο, υπάρχουν φορές που νιώθεις ότι χρειάζεται κάτι παραπάνω. Γι’ αυτές τις φορές υπάρχει το μηλόξιδο.
Οι επαγγελματίες μάς λένε πως το προσθέτουμε είτε στην κατσαρόλα, στο τέλος του μαγειρέματος, είτε ακόμα και στο πιάτο, αμέσως πριν το σερβίρισμα. Και το βάζουμε σε όλα τα πικάντικα πιάτα, το λέει δεν το λέει η συνταγή…
