Αν ένα αυτοκίνητο μείνει στο γκαράζ για δεκαετίες, δύσκολα μετά θα πάρει μπρος. Αλλά αυτό δεν συνέβη στην περίπτωση του «Βόγιατζερ 1» (Voyager 1), το οποίο ύστερα από 37 χρόνια -και μετά από εντολή που τού έστειλαν οι μηχανικοί της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA)- ενεργοποίησε τους εφεδρικούς κινητήρες προώθησης που διαθέτει και οι οποίοι δεν είχαν χρησιμοποιηθεί από το 1980.
Το Voyager 1, η πιο απομακρυσμένη από τη Γη και πιο γρήγορη διαστημική συσκευή της NASA, είναι το μόνο ανθρώπινο κατασκεύασμα που από τον Αύγουστο 2012 έχει φθάσει πια στο διαστρικό χώρο πέρα από τα σύνορα του ηλιακού μας συστήματος, όπου σταματά η «επικράτεια» του Ήλιου μας.
Το σκάφος, το οποίο ταξιδεύει εδώ και 40 χρόνια, χρησιμοποιεί μικρούς προωθητήρες για να προσανατολίζεται, ώστε να μπορεί να επικοινωνεί με τη Γη. Αυτοί οι κινητήρες πυροδοτούνται για χιλιοστά του δευτερολέπτου, όσο χρειάζεται ώστε να στρίψει σωστά την κεραία του προν τον πλανήτη μας.
Τώρα, οι ελεγκτές του Εργαστηρίου Αεριώθησης (JPL) της NASA στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια κατάφεραν να χρησιμοποιήσουν τέσσερις εφεδρικούς κινητήρες ώθησης, που βρίσκονταν σε ύπνωση από το Νοέμβριο 1980, όταν το σκάφος είχε περάσει κοντά από τον Κρόνο. Όπως είπε η Σούζαν Ντοντ, επικεφαλής της ομάδας διοίκησης για τo Voyager, η χρήση των εφεδρικών κινητήρων «θα μας επιτρέψει να παρατείνουμε τη ζωή του Voyager 1 κατά δύο έως τρία χρόνια».
